கபாலீஸ்வரர் கோயில், மயிலாப்பூர்

இக்கோயிலின் சிறப்பு

பழைய சென்னையின் இதயத்தில், சிற்பங்கள் நிறைந்த உயர்ந்த கோபுரத்துடன் கபாலீஸ்வரர் கோயில் பழம்பெரும் மயிலாப்பூரை அலங்கரிக்கிறது. கடலோரத்தில் இருந்த முந்தைய கோயில் இழந்த பின் விஜயநகர காலத்தில் மீண்டும் கட்டப்பட்ட இது, சென்னையின் மிகவும் விரும்பப்படும் சிவன் கோயிலும், ஒவ்வொரு வசந்தத்திலும் அறுபத்துமூவர் திருவிழாவின் மேடையும் ஆகும்.

வரலாறு

மயிலாப்பூர் சென்னையின் மிகப் பழமையான குடியிருப்புப் பகுதிகளுள் ஒன்று; ஏழாம் நூற்றாண்டு நாயன்மார்களான அப்பரும் சம்பந்தரும் தேவாரத்தில் பாடிய தலங்களுள் கபாலீஸ்வரர் கோயிலையும் தமிழ் மரபு சேர்க்கிறது. மூல கோயில் கடலுக்கு அருகில் இருந்ததாக நம்பப்படுகிறது; மரபின்படி அந்த முந்தைய கோயில் பதினாறாம் நூற்றாண்டில் கடற்கரை மறுவடிவமைப்பின்போது இழக்கப்பட்டது, தற்போதைய கோயில் விஜயநகர காலத்தில் சற்று உள்நோக்கி, இன்று அது இருக்கும் குளக்கரைத் தலத்தில் எழுப்பப்பட்டது. நாயன்மார்களின் பாசுரங்களும் பிற்கால கல்வெட்டுகளும் இத்தலத்தை ஆழமான சைவ வரலாற்றுடன் இணைக்கின்றன; சுற்றியுள்ள தெருக்கள் அக்ரகாரங்கள், நெசவாளர்கள், வணிகர்கள் நிறைந்த ஒரு கோயில் நகரமாக வளர்ந்தன. சென்னை நகரம் சுற்றிலும் வளர்ந்தபோதும், மயிலாப்பூர் இக்கோயிலைத் தன் மையத்தில் வைத்திருந்தது, இன்றும் இது சென்னையின் புகழ்பெற்ற பகுதிகளுள் ஒன்றின் ஆன்மிக மையமாக விளங்குகிறது.

கட்டிடக்கலை

கிழக்கே சுமார் முப்பத்தேழு மீட்டர் உயரம் எழும் கோபுரத்தின்கீழ் கோயிலுக்குள் நுழையலாம்; கடவுளர், நாயன்மார்கள், புராணக் காட்சிகள் எனச் சுண்ணாம்புச் சிற்பங்கள் நிறைந்த அடுக்குகள் சில ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை பிரகாசமான வண்ணங்களில் வர்ணம் தீட்டப்படுகின்றன. சுவர்களுக்குள், கருங்கல் தூண் மண்டபங்கள் கபாலீஸ்வரர் கருவறைக்கும் கற்பகாம்பாள் அம்பாள் சன்னதிக்கும் வழிநடத்துகின்றன. குளக்கரையில் மேற்கு நுழைவாயிலில் சிறிய கோபுரம் ஒன்று உள்ளது. விசாலமான பிரகாரம் பல துணை சன்னதிகளையும், மயிலாப்பூருக்குப் பெயர் தந்த ஐதிகத்தை நினைவூட்டும் வகையில் மயிலாக லிங்கத்தை வழிபடும் அம்பாளின் கல் உருவத்தையும் தாங்குகிறது. வெண்கல உற்சவ மூர்த்திகள், விழா மண்டபம், அடிவாரக் கல்வெட்டுகள் ஆகியவை சிறிய பரப்பிலும் அடர்த்தியான வாழும் நகரக் கோயிலின் திட்டத்தை முழுமையாக்குகின்றன.

தல புராணம்

மயிலாப்பூர் என்ற பெயர் மயில் என்ற தமிழ்ச் சொல்லிலிருந்து வந்தது; கோயிலின் மைய ஐதிகம் அதற்குக் காரணம் சொல்கிறது. சிவனின் உபதேசத்தின்போது பார்வதி ஒரு கணம் கவனம் சிதறியதாகவும், அதற்குப் பரிகாரமாக அவள் இக்கடற்கரைக்கு வந்து புன்னை மரத்தின்கீழ் மயிலாக அவரை வழிபட்டதாகவும் சொல்லப்படுகிறது; மகிழ்ந்த சிவன் அவளை மீட்டார், இத்தலம் மயிலை என்று ஆனது. இரண்டாவது கதை சம்பந்தருடையது: வணிகர் மகள் பூம்பாவை திருமணத்திற்கு முன்பே பாம்பு கடித்து இறந்தாள், துயருற்ற தந்தை அவளது சாம்பலைப் பாதுகாத்தார்; சம்பந்தர் மயிலாப்பூர் வந்தபோது அந்தக் கலசத்தின்மேல் பாட, அப்பெண் பூம்பாவையாக மீண்டும் உயிர்பெற்றாள். இவ்விரு கதைகளும் இன்றும் கோயிலில் சொல்லப்படுகின்றன; மயில் சன்னதியும் பூம்பாவையின் நினைவும் அவற்றை அருகில் வைத்திருக்கின்றன.

திருவிழாக்கள்

கோயிலின் மிகப் பெரிய பருவம் மார்ச்–ஏப்ரல் மாதங்களில் வரும் பங்குனித் திருவிழா; அதன் மிகப் புகழ்பெற்ற நாள் அறுபத்துமூவர், அன்று அறுபத்துமூன்று நாயன்மார்களின் வெண்கல உருவங்கள் மயிலாப்பூர் தெருக்களில் பேரணியாக எழுந்தருளி, நகரெங்கிலும் இருந்து கூட்டத்தை ஈர்க்கின்றன. அதைச் சுற்றியுள்ள பிரம்மோற்சவம் கொடியேற்றம், அலங்கரிக்கப்பட்ட தேர்கள், மலர் மற்றும் வெள்ளி வாகனங்களுடன் ஒன்பது பத்து நாட்களை நிரப்புகிறது. நடராஜருக்கு உகந்த மார்கழி மாத ஆருத்ரா தரிசனமும், குளத்தில் நடக்கும் தெப்பத் திருவிழாவும் தனிச் சிறப்புடன் கொண்டாடப்படுகின்றன — தீபங்களால் ஒளிரும் நீரில் மாலையணிந்த தெப்பத்தில் மூர்த்திகள் வலம்வருகின்றனர். நவராத்திரி கற்பகாம்பாள் அம்பாளை கௌரவிக்கிறது; மார்கழி விடியல்கள் பழந்தெருக்களைத் தேவாரப் பாடல்களால் நிறைக்கின்றன.

தரிசன அனுபவம்

மயிலாப்பூர் சந்தைத் தெருக்களின் பரபரப்பிலிருந்து கபாலீஸ்வரர் கோயிலுக்குள் அடியெடுத்து வைப்பது நகரத்தின் மிகப் பழமையான தாளத்தை உணர்வதாகும். புதிதாக வர்ணம் தீட்டப்பட்ட பெரிய கிழக்குக் கோபுரம் கூரைகளுக்கு மேலே ஒரு அடையாளம்; அதன்கீழ் பிரகாரம் குளிர்ந்து அமைதியாக விரிகிறது, வாயிலில் மலர் விற்பவர்களின் மல்லிகை மணம் கமழ்கிறது. பக்தர்கள் கருவறையை வலம்வந்து, கற்பகாம்பாள் சன்னதியில் நின்று, மணியோசையும் நாதஸ்வரமும் குளத்தின்மேல் மிதக்கையில் தூண் மண்டபங்களில் அமர்கின்றனர். மாலைகள் மிகவும் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் — தீபங்கள் ஏற்றப்பட்டு, வேலைமுடிந்து குடும்பங்கள் வருகின்றன; விழாக்களின்போது சுற்றியுள்ள தெருக்களே கோயிலாகின்றன. முதன்முறை வருபவரும்கூட இது ஒரு நினைவுச்சின்னம் அல்ல, நவீன நகரம் சுற்றிலும் வளர்ந்தபோதும் இடைவிடாமல் வழிபடப்படும் ஒரு வாழும் இதயம் என்பதை உணர்வார்.

தரிசனத் திட்டம்