விரூபாக்ஷ கோயில், ஹம்பி

இக்கோயிலின் சிறப்பு

துங்கபத்திரை ஆற்றின் பாறை நிறைந்த கரைகளில், விஜயநகரப் பேரரசர்கள் ஒருகாலத்தில் தென்னகத்தின் மிகச் செழிப்பான அரசை ஆண்ட இடத்தில், விரூபாக்ஷக் கோயில் இன்னும் தன் விளக்குகளை எரியவைத்திருக்கிறது — அதைச் சுற்றி மறைந்துபோன நகரத்தைவிடப் பழமையான ஆலயம், ஹம்பியில் வழிபாடு ஒருபோதும் நின்றிராத ஒரே பெருங்கோயில்.

வரலாறு

தன்னைப் புகழ்பெறச் செய்த பேரரசைவிட விரூபாக்ஷர் பழமையானவர். பம்பாபதியாக சிவனுக்கு எழுந்த ஆலயம், ஹம்பி தலைநகராவதற்கு நெடுங்காலம் முன்பே, குறைந்தது கி.பி. 7ஆம் நூற்றாண்டில் துங்கபத்திரையின் இந்த வளைவில் நிலைபெற்றிருந்தது. 14ஆம் நூற்றாண்டில் நிறுவப்பட்ட விஜயநகரப் பேரரசுடன் அதன் பெருமை வந்தது; அந்த மன்னர்கள் விரூபாக்ஷரைத் தங்கள் குலதெய்வமாகக் கொண்டு, தங்கள் அரச மானியங்களை அவர் பெயரில் கையொப்பமிட்டனர். பேரரசர்களின் — குறிப்பாக 1509இல் ஆட்சிதொடங்கிய கிருஷ்ணதேவராயரின் — கீழ், அந்த எளிய ஆலயம் ஒரு பெரும் தொகுதியாக வளர்ந்தது; தென்னிந்தியா முழுவதையும் கிட்டத்தட்ட ஆண்ட அரசவையின் லட்சியத்திற்கு இணையாக அதன் உயர்ந்த கிழக்கு நுழைவாயிலும் தூண் மண்டபங்களும் எழுப்பப்பட்டன. 1565இல் தக்காண சுல்தானியப் படைகளிடம் நகரம் வீழ்ந்து அழிவுக்கு விடப்பட்டது; அதன் அரண்மனைகளும் சந்தைகளும் இன்று மைல்கள்வரை பரவிக் கிடக்கும் வெறிச்சோடிய கற்களே. ஆயினும் விரூபாக்ஷர் மட்டுமே ஒருபோதும் கைவிடப்படவில்லை. அந்த வெறுமையின் நூற்றாண்டுகள் முழுவதும் வழிபாடு தொடர்ந்தது; ஹம்பியின் நினைவுச்சின்னக் குழுவின் ஒரு பகுதியாக 1986இல் யுனெஸ்கோவால் பொறிக்கப்பட்ட உலகப் பாரம்பரிய நிலப்பரப்பின் நடுவே இக்கோயில் இன்னும் உயிர்ப்புள்ள ஆலயமாக நிலைத்திருக்கிறது.

கட்டிடக்கலை

கோயில், தன் பெரிய கிழக்கு கோபுரத்தால் தூரத்திலிருந்தே தன்னை அறிவிக்கிறது — அதை நோக்கிச் செல்லும் சந்தைத் தெருவுக்கு மேல் ஏறத்தாழ ஐம்பது மீட்டர் உயரம் எழும் ஒன்பது நிலைக் கோபுரம். அதன்கீழ் கடந்து, யாத்ரீகர் தொடர்ச்சியான முற்றங்களைக் கடந்து உட்புற வாயில்களுக்கும் இறுதியில் விரூபாக்ஷரின் கருவறைக்கும் செல்கிறார். மிகவும் போற்றப்படும் சேர்க்கை ரங்க மண்டபம் — கிருஷ்ணதேவராயர் தன் முடிசூட்டை நினைவுகூர 1510 அளவில் கட்டிய பெரும் தூண் மண்டபம், அதன் தூண்களில் எழும்பும் யாளிகள் செதுக்கப்பட்டு, அதன் கூரையில் தெய்வங்களின் காட்சிகளும் ஊர்வலத்தில் எடுத்துச் செல்லப்படும் விதியாரண்ய முனிவரின் காட்சியும் வர்ணம் தீட்டப்பட்டுள்ளன. கருவறைக்குப் பின்னுள்ள ஒரு அறையில் ஒரு புகழ்பெற்ற வியப்பு நிலைபெற்றுள்ளது: ஒரு சிறு துளை வழியே, உயர்ந்த கோபுரம் தன்னுடைய தலைகீழ் பிம்பத்தை உட்சுவரின்மீது வீசுகிறது — நூற்றாண்டுகளாக வியப்பை ஈர்த்துவரும் ஒரு துளைக்கண் நிழற்பட விளைவு. கோயிலைச் சுற்றிலும், கூட்டுத் தூண்களிலும், விலங்குப் பிராக்கெட்டுகளிலும், ஒளிமிக்க வெளிமுற்றத்திலிருந்து இருண்ட பழமையான ஆலயம்வரை செல்லும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட முன்னேற்றத்திலும் விஜயநகர பாணி எங்கும் தென்படுகிறது.

தல புராணம்

கோயிலின் கதை பம்பா தேவியுடன் பிணைந்துள்ளது — பார்வதியுடன் அடையாளப்படுத்தப்படும் பழமையான உள்ளூர் நதி தேவி, அவரிடமிருந்தே துங்கபத்திரையின் பழைய பெயரான பம்பாவும் ஹம்பி என்ற பெயரும் பிறந்தன. சிவனை மணக்க பம்பா இவ்விடத்தில் தவம் இயற்றினாள் என்பது பக்தி நம்பிக்கை; 'பல வடிவுடையவர்' அல்லது 'சாய்ந்த கண்ணுடையவர்' எனும் விரூபாக்ஷராக சிவன் அவளை மணந்தார்; இதனால் இக்கோயில் ஒரு தெய்வத் திருமணத்தைக் குறிக்கிறது, அது இன்றளவும் ஆண்டுதோறும் இங்கே கொண்டாடப்படுகிறது. இவ்விடம் ராமாயணத்தின் உலகத்துடனும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது: சுற்றியுள்ள நாடு வானர மன்னன் சுக்ரீவனுடையதும் அனுமனுடையதுமான கிஷ்கிந்தையாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது, யாத்ரீகர்கள் அருகிலுள்ள மலைகளையும் பம்பா சரோவரையும் அந்த இதிகாசத்தின் இடங்களாகச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். விஜயநகர நிறுவனர்கள் தங்கள் தலைநகரைக் கட்ட விரும்பியபோது, விதியாரண்ய முனிவரே அவர்களுக்கு வழிகாட்டியதாக மரபு போற்றுகிறது — பெரிய மண்டபத்தின் வர்ணம் தீட்டப்பட்ட கூரை இன்றும் கௌரவிப்பது அவருடைய உற்சவ மூர்த்தியையே.

திருவிழாக்கள்

உயிர்ப்புள்ள கோயிலாக விரூபாக்ஷர் முழு சைவ நாட்காட்டியைக் கடைப்பிடிக்கிறார்; அதன் திருவிழாக்கள், பேரரசு காலத்தில் இருந்திருக்கவேண்டியதுபோலவே, நீண்ட சந்தைத் தெருவைக் கூட்டத்தால் நிரப்புகின்றன. மிகப்பெரியது ஆண்டு தேரோட்டம் — அப்போது விரூபாக்ஷரும் பம்பாவும் உயர்ந்த மரத் தேரில் ஆயிரக்கணக்கான கைகளின் இழுப்பில் நகரம் முழுவதும் இழுத்துச் செல்லப்படுகின்றனர். கடவுளும் தேவியும் இணையும் தெய்வத் திருமணம் ஒவ்வொரு வசந்த காலத்திலும் தனிச் சிறப்புடன் கொண்டாடப்படுகிறது, மகா சிவராத்திரி இரவு முழுவதும் வழிபாட்டைக் கொண்டுவருகிறது. நெடுங்காலமாக முற்றத்தின் விருப்பமான அங்கமான கோயில் யானை, வாயிலில் யாத்ரீகர்களை ஆசீர்வதிக்கிறது. ஒவ்வொரு திருவிழாவிலும், இது பார்வையாளர்களுக்காக மீட்டெழுப்பப்பட்ட நினைவுச்சின்னம் அன்று, வழிபாடு ஒருபோதும் தடைப்படாத ஆலயம் என்ற உணர்வு நிலைத்திருக்கிறது.

தரிசன அனுபவம்

ஹம்பி இந்தியாவின் மிக அபூர்வமான நிலப்பரப்புகளில் ஒன்று — பசுமையான ஆற்றின் அருகே பரவிக்கிடக்கும் பொன்னிற கிரானைட் பாறைகளின் கடல், மைல்கள்வரை மறைந்துபோன ஏகாதிபத்திய நகரத்தின் இடிபாடுகளுடன் சிதறிக்கிடக்கிறது — விரூபாக்ஷர் அதன் உயிர்ப்பான இதயம். விடியலில் பெரிய கோபுரத்தை நோக்கிப் பழைய சந்தைத் தெருவில் நடந்துசெல்லுங்கள், அப்போது ஒளி மென்மையாக இருக்கும், கீழேயுள்ள ஆற்றுப் படித்துறைகளில் கோயில் யானை நீராட்டப்படும். உள்ளே, முற்றங்கள் குளிர்ச்சியாகவும் நூற்றாண்டுகளின் அடிச்சுவடுகளால் தேய்ந்து மென்மையாகவும் இருக்கும்; கோபுரம் சுவரின்மீது தலைகீழாகத் தொங்கும் அறையைத் தேடிக் கண்டுபிடியுங்கள். பிறகு அதைச் சுற்றியுள்ள இடிபாடுகளுக்கு ஒரு நாளையோ, பல நாட்களையோ கொடுங்கள் — கல் ரதம் கொண்ட விட்டல கோயில், அரச வளாகம், ஆற்றங்கரை ஆலயங்கள் — ஏனெனில் உலகம் கைவிட்ட ஒரு நகரத்தில் இன்னும் எரியும் ஒரே சுடராகவே விரூபாக்ஷர் சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறார்.

தரிசனத் திட்டம்